Procesor pentium II
Procesor pentium II – Jest to procesor bazujący na zasadzie architektury z serii x 86.
Został on zaprojektowany w firmie Intel który datuje swoją oficjalną premierę na siódmego maja tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty siódmy rok. Jest to kontynuacja procesorów z linii P6 która jako debiutancka technologia została zaprezentowana wraz z Pentium Pro. Cechowała go możliwość dodatkowych instrukcji MMX jak i bardzo poprawiona obsługa szesnasto bitowych programów. Pierwsza rodzina tych procesorów nosiła kodową nazwę Klamatch i dostępna była w dwóch typach taktowań 223 jak i 266 MHz. Procesory te były jako pierwsze produkowane w technologii 0,35 mikrometrów i były bardzo grzejącymi się procesorami.
Jest to oczywiście porównanie co do temperatur ówczesnych procesorów. Początkowo pracowały z płytami głównymi które miały magistralę rzędu 66 MHz jednak było to zbyt mało aby pokazać pełen potencjał tych procesorów. Następcami wersji 233 i 266 MHz były procesory nieco szybsze taktowane zegarem 300 MHz. Następnym procesorem z tej rodziny był ten o kodowej nazwie Deschutes który swą świetność pokazał światu w styczniu tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym ósmym roku. Udało się w znacznym stopniu zmniejszyć wydzielane przez procesor ciepło co było możliwe dzięki zastosowaniu technologii 0,25 mikrona. Pierwsza wersja tego procesora nadal pracowała na płytach głównych taktowane magistralą 66 MHz. W późniejszym czasie jednak przyśpieszono ją do 100MHz co umożliwiło w duży sposób zwiększyć wydajność tych procesorów. W tym samym roku co data premiery pojawiły się trzy procesory z tej rodziny taktowane zegarem 350, 400 jak i szybkim jak na tamte czasy zegarem 450 MHz. Jednak na ówczesnym rynku te procesory nie były jedynymi nowościami, ukazała się wtedy również pamięć ram z typu SDRAM jak i graficzna magistrala AGP.
Co w bardzo dużym stopniu pozwalało na podniesienie możliwości tego procesora. Kolejnym nowatorstwem w tamtych czasach była zamiana obudowy procesora typu Socket (pentium, pentium II) na slot było to łącze krawędziowe. To rozwiązanie łączyło w sobie dwie podstawowe zalety. Jedną z nich była bardzo duża redukcja ciepła które było wytwarzane w przypadku starej podkładki. Jak i druga która umożliwiła wyodrębnienie pamięci podręcznej poziomy drugiego z procesora a jednocześnie usytuować go bardzo blisko niego. Pamięć podręczna procesora Pentium II była stosunkowo wolniejsza niż tej użytej w technologii Pentium Pro ponieważ pamięć ta pracowała zaledwie z połową częstotliwości pracy procesora. Ale to rozwiązanie bardzo ułatwiło produkcję co za tym idzie znacznie zmniejszyć cenne takowego procesora. Tak obcięta z pamięci podręcznej drugiego stopnia lub ze zmieszoną jego ilością była sprzedawana pod kodową nazwą Celeron. Wersja do wykorzystywana w maszynach serwerowych była sprzedawana pod nazwą Pentium II Xeon.